Roma Mahkemesi’nin OpenAI kararı

Roma Mahkemesi’nin OpenAI kararı, yapay zekâ ve veri koruma hukukunda önemli bir dönüm noktasına işaret ediyor.

İlk bakışta karar, OpenAI lehine verilmiş ve GDPR ihlali nedeniyle uygulanan 15 milyon Euro’luk yaptırımın kaldırılması olarak görülse de, mahkeme yapay zekâ eğitim verilerinin hukuka uygunluğu hakkında herhangi bir değerlendirme yapmadı.

Kararın temelinde usule ilişkin bir mesele bulunuyor:

GDPR’ın “One Stop Shop” (Tek Durak) mekanizması uyarınca OpenAI’nin AB’deki ana yerleşim yeri İrlanda’ya taşındıktan sonra, soruşturmanın lider otoritesinin İtalya değil İrlanda Veri Koruma Komisyonu (DPC) olması gerektiği kabul edildi.

Dolayısıyla;

🔹 Yapay zekâ modellerinin hangi hukuki dayanakla eğitilebileceği,

🔹 İnternetten toplanan verilerin eğitim amacıyla kullanılıp kullanılamayacağı,

🔹 Şeffaflık ve aydınlatma yükümlülüklerinin kapsamı,

🔹 Kişisel verilerin model eğitiminde kullanımının GDPR ve KVKK bakımından sınırları,

soruları halen cevap beklemeye devam ediyor.

Karar, yapay zekâ ve veri koruma hukukunun esas meselelerini çözmek yerine, tartışmanın hangi otorite tarafından yürütüleceğini belirleyen önemli bir usul kararı niteliğinde.

Türkiye açısından bakıldığında ise karar; özellikle KVKK m.4’teki amaçla bağlılık ve ölçülülük ilkeleri ile KVKK m.9 kapsamındaki sınır ötesi veri aktarımı tartışmalarının önümüzdeki dönemde daha da önem kazanacağını gösteriyor.

Yapay zekâ hukukunun geleceği büyük ölçüde şu sorunun cevabına bağlı:

Bir kişinin belirli bir amaçla paylaştığı veriler, daha sonra yapay zekâ modellerinin eğitimi amacıyla kullanılabilir mi?